M1 Nj:باید چه کرد با دل تنگی که در من است حس عجیب شیشه و سنگی که در من است جانب به لب رسیده و نوبت نمی رسد به ماجرای صبح قشنگی که در من است شاعر شدم بهانه نگیرد شبانه روز روی تو را ادامه ی جنگی که در من است بر خاک سر سپرده گی ِ من، همیشه گی ستالاکلنگ نیست کلنگی که در من است بالا که می روی نظری زیر پات کن شاید شکوفه

M Nj:شدم صد جلوه ، نورانور از بس که تو زیبایی چنان ،خمخانه ای مخمور از بس که تو زیبایی من از روی خودم هم شرم خواهم داشت بنشینم تماشایت کنم از دور از بس که تو زیبایی کسی نزدیک می آید سراپا چشم خواهد شد جهان از شوق دورادور از بس که تو زیبایی زیادی کرده گیرائی تو هرگز نباید گفت که زیبایی تو "بی منظور "از بس که تو زیبای

بردار از این دل هوس ناشدنی را دیوانگی و دردسرو بی وطنی را سرگشته یوسف شده چون باد ،مشاممتاگم نکند عطر چنین، پیرهنی را دلخون تَرِ از جام شراب است دل من کم کرده اگر روی عقیق یمنی را دیوانه ی دیوانه ی تو می روم از شهر ...بیرون کنم از جان و تنم ما و منی را بر دار بیاویز سرم را که چو مهری منسوخ کند واژه ی پیمان شکنی را ا

M Nj:فردا ،همین امروزهای رنگ ِپاییز است باور نخواهم کرد فردا را ، غم انگیز است باور نخواهم کرد حتی درمیان خواب اردیبهشت خاطرت با غم گلاویز است از مولوی تا منزوی در من پلنگی پیر دلواپس مهتاب روی شمس تبریز است کار خدا را باش در من سربداری مست خواهان رودرویی با خشم چنگیز است سال هزار و سیصدو ...وقتی که می آیی ثبت است د

ماهتاب است براین غمکده تابش دارد قصه ی عشق میان من و تو کش دارد گرچه برخاک فرو رفته ام اما هردم با امیدت هوسم میل به رویش دارد مرگ حق است ولی هیچ نگفتند به من از چه رو با من دلتنگ تو سازش دارد سرخی چشم مرا خرده مگیرآه مکشدردعشق است اگر اینهمه سوزش دارد "عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باش "صوفی آن نیست که در سینه ی خود غش

درخویشتن به قصد شکستن فرو مرو
در سرخی غروب دقیقا فرو مرو

نزدیک تر شدی به من از خویشتن ،ولی
مانند تیغ بر رگ گردن فرو مرو

چون آینه شده است دلم سنگ دل مباش
درقلب من به قصد شکستن فرو مرو

با خنجر به دست دوابروت رحم کن
برعمق چشم های تر من فرو مرو

آخر تو را برای خودت دوست دارمت
درشک بین ماندن و رفتن فرو مرو
#سید_مهدی_نژاد_هاشمی

M Nj:
دل بسته ام به تو و تو دل خسته ای چه سود
حرفی نمی زنی به کِه ،دل بسته ای چه سود

روح مرا شبیه به موجی به ساحلت
با دست و پای بسته ی خود بسته ای چه سود

ای قلب بی قرار به درد چه می خوری
برآنکه نیست این همه وابسته ای چه سود

کرم از درون به جان تو افتاده است و تو
مثل درخت مرده و نشکسته ای چه سود

جام شراب دست من است و بجای آن
تو به غروب یخ زده پیوسته ای چه سود

اردیبهشت را به نگاهت سپرده ام
یک آن کنار پنجره ننشسته ای چه سود

#سید_مهدی_نژاد_هاشمی

دل که در بند کسی باشد رهایی مشکل است در قفس جادادن ِ مرغ هوایی مشکل است لحظه ی جان دادن و دل کندن از هرچه که هست دست در دست کسی باشی جدایی مشکل است مثل شاهی که نه قدرت دارد و نه آبرو بر دل سنگ خودت فرمانروایی مشکل است گرد من سرباز های از نفس افتاده اند باچنین وضعیتی کشور گشایی مشکل است جای تو محفوظ مانده در دلم با د

بده به من دلِ خود را گناه کردن نیست
گناه کردن ِمن جز نگاه کردن نیست

مرا بگیر درآغوش خویش محکم تر
اگر مرام تو بی تکیه گاه کردن نیست

مراببوس که با بوسه ات شوم گمراه
اگرچه کارتو جز سربه راه کردن نیست

چنان خوشم به خیالات تو که یک عمر است
گناه من بجز این اشتباه کردن نیست

جنون رسیده به عمری که حاصلش غیر از
هزار سال دلم را تباه کردن نیست

مرا بگیر درآغوش خود اگر قصدت
نگاه کردن ِ با بی پناه کردن نیست

#سید_مهدی_نژاد_هاشمی

فرادا، همین امروزهای رنگ ِپاییز است باور نخواهم کرد فردا را ، غم انگیز است .......باور نخواهم کرد حتی درمیان خواب اردیبهشت خاطرت با غم گلاویز است ------- از مولوی تا منزوی در من پلنگی پیر دلواپس مهتاب روی شمس تبریز است --------کار خدا را باش در من سربداری مست خواهان رودرو شدن باخشم چنگیز است --------سال هزار و سیصدو